Met heel veel zin vertrokken we op maandag naar Ostrava, naar de EK onder 23. Gelukkig was de studentencampus netjes en schoon en het eten best lekker. Daarnaast gingen de trainingen voor de wedstrijd ook erg goed dus had super veel zin de wedstrijd.

Na op donderdag en vrijdag al naar andere atleten te hebben gekeken begon eindelijk op zaterdag de meerkamp voor mij. Ik had er echt super veel zin in en was vastbesloten iets goeds neer te zetten! Helaas ging mijn hordenrace niet al te best. Ik had namelijk een valse start maar werd niet 'weggeschoten'...Ik liep een tijd van 14.10 wat dus wat tegen viel. Maar de meerkamp bestaat uit meerdere onderdelen dus ik ging vol goede moed naar het hoogspringen. Ik maakte het nog behoorlijk spannend voor mezelf en natuurlijk ook voor andere door 1.81m pas in de 3e poging te springen. Ook 1.84 sprong ik in mijn derde poging maar 1,87m (PR) sprong ik in een keer! Super blij was ik natuurlijk! Ook de 1.90m was niet onmogelijk maar haalde deze hoogte net niet. Na dit onderdeel stond ik ook 1e maar hierna kwam het kogelstoten aan bod. Jammer genoeg sloeg de onzekerheid weer toe en kwam ik tot een matige afstand van 12.41m... Ik baalde enorm van deze afstand en ook van mezelf omdat ik gewoon niet 'durfde' te stoten. Dit moest ik dus weer even verwerken en ging me opmaken voor de 200m. Mijn eerste stuk ging erg goed, maar verzuurde de laatste 50m. Ik liep een tijd van 25.88 met wind tegen. Niet heel slecht voor mij en stond aan het einde van dag 1 ook ruim voor op mijn recordmeerkamp!

Dus met goede zin begon ik op zondag aan het verspringen. Bij mijn eerste sprong kwam ik niet goed uit en zakte bij de afzet door mijn knie. Bij mijn tweede sprong kwam ik ineens weer heel ver over de balk waardoor deze ongeldig was. Ook nu weer werd ik onzeker en begon ik aan mezelf te twijfelen. Bij mijn derde sprong kwam ik ver voor de bak uit en sprong maar 5.53m. Na dit onderdeel was ik eigenlijk helemaal de weg kwijt en was zo onzeker over mezelf. Zelfs aan het 6e onderdeel, het speerwerpen, begon ik te twijfelen. Mede doordat ik ook een blessure had aan mijn arm. Het speer leek totaal niet op hetgeen wat ik normaal deed en kwam tot een slechte afstand van 42.89m... Er ging van alles door mijn hoofd maar was vastbesloten vol voor de 800m te gaan. Ik startte het eerste rondje goed, maar liep voorop in het 'tweede' groepje. Dit had ik achteraf misschien niet moeten doen en verloor dus eigenlijk een goede eindtijd op de laatste 100m. 2.23 was mijn tijd maar ik wist voor mezelf dat ik er wel voor gegaan was. Mijn eindtotaal was 5740 punten en werd uiteindelijk 9e.

Na deze meerkamp was ik diep teleurgesteld omdat ik hier mezelf wilde laten zien, ik wilde laten zien dat ik het kon en ook echt voor het podium ging (wat zeker mogelijk was). Ik baalde gewoon ontzettend en vooral van hetgeen dat ik altijd zo aan mezelf twijfel en niet in mezelf geloof...Conclusie is dan ook dat ik hier echt aan moet gaan werken en binnenkort ook graag weer een meerkamp wil gaan doen en deze zonder druk (ook zonder druk die ik mezelf op leg) leuk kan gaan doen!

Gelukkig kreeg ik veel steun van mensen en heb ik 's avonds ook nog een hartstikke leuke avond gehad!

Op zaterdag 2 juli deed ik voor het eerst eigenlijk mee met de Mondokeienmeeting te Uden. Het was er opzich lekker weer toen we aankwamen. Het inwerken voor de horde ging lekker en ik had er zin in. De starter deed er lang over bij het starten waardoor ik al flink zat te trillen in mijn blok en uiteindelijk zelfs vals startte....Hier baalde ik enorm van omdat ik er ook zo naar uitkeek.

Dan maar goed verspringen dacht ik. Het inspringen ging goed, maar door de wisselende wind maakte ik opeens meer stappen dan normaal. Ik ben zo blijven staan maar ik kwam niet in mijn wedstrijd. Ik zat er vaak voor of over de balk. Waarschijnlijk had het er ook mee te maken dat mijn aanloop eigenlijk juist heel goed ging. Ik heb nog nooit zo goed en krachtig aangelopen waardoor het waarschijnlijk ook anders aanvoelde. Maar hierdoor kwam ik vaak dus niet lekker bij de balk uit waardoor ik daarna weer te vroeg ging landen... Ik sprong ook maar 5.44m, drama dus eigenlijk. Ik kon het ook niet zo goed plaatsen omdat mijn aanloop super ging maar de sprong dan weer niet. Na de wedstrijd kon ik het wel een beetje relativeren want de echte power die ik normaal heb was er nog niet. Dit waarschijnlijk omdat ik vorige week een week ziek ben geweest maar ik had gewoon gehoopt weer wat te kunnen laten zien. Maar gelukkig zijn er ook positieve dingen aan het verspringen zoals mijn goede aanloop en ook de looptechniek bij het springen waar ik pas een weekje mee bezig ben.

Dus technisch gaat het goed en nu deze week weer even de power terug krijgen!

Voor het eest mocht ik dit jaar meeden met de EK Landenteams die werd gehouden in het turkse Izmir. Ik mocht uitkomen op het onderdeel hoogpringen.

We vertrokken op donderdag en na een lange dag reizen kwamen we aan in een super de luxe hotel! Op vrijdag ging ik naar de baan om nog wat horde te trainen en heb ik nog wat gechilled bij het zwembad. Op zaterdag heb ik ook rustig aan gedaan maar heb ik wel alles van de wedstrijd gezien. Er waren goede prestaties, maar natuurlijk ook wat mindere. Wel was de sfeer erg leuk in het grote stadion.

De volgende dag was ik zelf aan de beurt. Ik was er ruim op tijd om in te lopen en was klaar voor de wedstrijd. Met het inspringen voelde het allemaal niet zo goed. Ik kwam niet goed uit en zat gewoon niet in mijn normale ritme. De trainer die mee was, Rini van Leeuwen, hielp me goed door te zeggen dat het in de wedstrijd wel goed zou komen. Ik begon voor de zekerheid maar op 1.70m die ik gelukkig meteen haalde, maar het voelde niet goed. De 1.75m sprong ik ook pas in mijn 2e poging. Gelukkig sprong ik daarna goed en ineen keer de 1.80m. In mijn eerste twee pogingen was ik dichtbij de 1.85m en bij mijn laatste sprong had ik zoiets van ik ga niet netjes aanlopen, maar gewoon 'kei hard' springen. En toen haalde ik de 1.85m!! Super blij natuurlijk. Hierna mocht ik nog een keer op NR hoogte springen, 1.89m, maar dit was toch iets te hoog gegrepen. Ik kon maar een keer hier op springen omdat je op een europacup maar 4 fout sprongen in totaal mag hebben. Maar blij was ik toch al! Wel was ik helemaal leeg omdat ik heel de wedstrijd vol in de zon had moeten staan, dus dat was wat minder...

Na de wedstrijd ben ik op de tribune nog de overige onderdelen gaan kijken en zag ik Nederland als 5e eindigen. Helaas niet de gewilde 3e plek om te promoveren, maar toch een mooi resultaat. Daana vertrokken we met zijn allen weer naar het hotel, dook ik nog snel in het zwembad en maakte ik me op voor het eindbanket. Het was een leuke avond en na een korte nacht vertrokken we op maandag weer naar Nederland!

Dit was weer een super leuke ervaring met een goed behaald resultaat!